Parzydełkowce – charakterystyka

Typ: Parzydełkowce (Cnidaria)

Gromada: Stułbiopławy (Hydrozoa)
Gromada: Krążkopławy (Scyphozoa)
Gromada: Kostkomeduzy (Cubozoa)
Gromada: Koralowce (Anthozoa)

  • Mają promienistą symetrię. Ich ciało zbudowane jest z dwóch warstw komórek.
  • Mogą przybierać postacie: polipa (forma osiadła) lub meduzy (forma aktywna).

14.1. Pochodzenie parzydełkowców

  • Największe znaczenie ekologiczne wśród parzydełkowców, mają koralowce.
  • Obecnie korale sześciopromienne są głównymi budowniczymi raf koralowych.
  • Parzydełkowce to jamochłony.

14.2. Budowa parzydełkowców

  • Ektoderma, endoderma – warstwy komórek, z których zbudowane są parzydełkowce.
  • Mezoglea – galaretowana substancja. U polipa jest jej niewiele, natomiast u meduzy tworzy grubą ścianę.
  • Jama gastralna – stanowi wnętrze ciała polipa i meduzy, jest odpowiednikiem prajelita.
  • Otwór gębowy, czyli jednocześnie otwór odbytowy.
  • Komórki nabłonkowo-mięśniowe tworzą długie wypustki plazmatyczne.
  • Komórki interstycjalne – charakter embrionalny, mogą się poruszać i przekształcać np. w komórki rozrodcze.
  • Komórki gruczołowe – powstają z endodermy, produkują enzymy trawienne.
  • Komórki parzydełkowe – powstają z ektodermy, zawierają parzydełka, czyli knidocysty.
  • Komórki nabłonkowo-nerwowe mają długie wypustki plazmatyczne, tworzą prymitywny układ nerwowy zwany układem rozproszonym, układem siateczkowatym lub układem dyfuzyjnym.
  • Porównanie polipa i meduzy:
Cecha: Meduza: Polip:
Tryb życia: Wolny – pływający Osiadły
Kształt ciała: Workowaty Parasolowaty, dzwonowaty
Położenie otworu gębowego: Na spodzie ciała Na górze ciała
Grubość mezoglei: Gruba Cienka
Rozmnażanie: Głównie płciowe Głównie bezpłciowe
Sposób poruszania: Pulsacyjny, odrzutowy Ruchy czułek, koziołkowanie
Inne informacje: Przy otworze gębowym znajdują się ramiona (płaty przygębowe)

Mają ciałka brzeżne (ropalia), w których skład wchodzą oczka (narządy światłoczułe) oraz prosty narząd równowagi – statocysta.

Od kilku do kilkunastu czułków otaczających otwór gębowy.

14.3. Podstawowe funkcje życiowe parzydełkowców

Lokomocja

  • Meduzy nie potrafią przeciwstawić się prądowi wody.

Odżywianie się

  • Parzydełkowce żywią się zawiesiną organiczną i planktonem.
  • Występuje u nich trawienie zewnętrze i wewnętrzne, czyli zjawisko podwójnego trawienia.

     

14.4. Rozmnażanie się i cykl rozwojowy parzydełkowców

Rozmnażanie bezpłciowe: Rozmnażanie płciowe:
U polipa, rzadziej u meduzy. Najczęstszy sposób takiego rozrodu to pączkowanieZ polipa może wypączkować meduza.

Rzadko u polipa dochodzi do podziału osobnika wzdłuż długiej osi ciała, a jeszcze rzadziej do podziału poprzecznego.

Strobilizacja – polip dzieli się poprzecznie na takie jakby talerzyki. Szczytowe talerzyki odrywają się od polipa i stają się meduzami zwanymi efyrami.

Zachodzi u polipa i meduzy.

U parzydełkowców oba pokolenia są diploidalne.

Polega na wysypywaniu się gamet przez meduzę, które po połączeniu tworzą planule, a z niej rozwija się polip.

  • Przemianę pokoleń parzydełkowców nazywamy metagenezą
Print Friendly, PDF & Email

Kategorie: Biologia,Parzydełkowce

Tagi: ,,,,,,,

Pozostaw odpowiedź