„Piękno Wszechświata” – Brian Greene. Recenzja książki o teorii strun

0

Piękno Wszechświata. Superstruny, ukryte wymiary i poszukiwanie teorii ostatecznej

Brian Greene

3,9/5
ocena redakcji
  • Rzetelność4
  • Przystępność4
  • Aktualność3
  • Wartość dla czytelnika4

Werdykt: Najlepsza popularna książka o teorii strun – jasna w części o względności i kwantach, coraz trudniejsza dalej. Optymizm z 1999 r. dziś trzeba czytać ostrożnie.

Tytuł oryginału
The Elegant Universe: Superstrings, Hidden Dimensions, and the Quest for the Ultimate Theory
Tłumaczenie
Ewa L. Łokas
Wydawnictwo
Prószyński i S-ka
Data wydania
28 lutego 2001
Liczba stron
432
ISBN
8372551782
Kategoria
fizyka teoretyczna, kosmologia
Ocena czytelników
–
Brak ocen – bądź pierwszy
Jedna ocena z jednego urządzenia. Napisz recenzję

Recenzja redakcyjna · Jak oceniamy książki

Brian Greene, fizyk z Columbia University, w 1999 r. wydał książkę, która przybliżyła teorię strun milionom czytelników i była finalistą Nagrody Pulitzera. Polski przekład Ewy L. Łokas, astrofizyczki z Centrum Astronomicznego im. Mikołaja Kopernika PAN, wydał Prószyński i S-ka w 2001 r.

O czym jest książka?

Pierwsza część to doskonałe wprowadzenie do dwóch filarów fizyki XX w.: szczególnej i ogólnej teorii względności oraz mechaniki kwantowej. Greene pokazuje, dlaczego obie teorie świetnie działają osobno, ale zawodzą razem – w czarnych dziurach i w pierwszych chwilach Wszechświata.

Druga część przedstawia teorię strun jako kandydatkę na teorię ostateczną: cząstki są drganiami maleńkich strun, a spójność teorii wymaga dodatkowych wymiarów zwiniętych w kształty Calabiego–Yau. Greene omawia supersymetrię, dualności, M-teorię i czarne dziury w teorii strun, przyznając, że teoria nie ma jeszcze potwierdzenia doświadczalnego.

Czego się dowiesz z tej książki?

  • dlaczego ogólna teoria względności i mechanika kwantowa się „kłócą”,
  • jak wyobrazić sobie dodatkowe, zwinięte wymiary przestrzeni,
  • czym są supersymetria i dualność w teorii strun,
  • co M-teoria mówi o związkach między różnymi wersjami teorii strun,
  • jakie są ograniczenia teorii, której nie da się na razie sprawdzić eksperymentem.

Jak czytać tę książkę?

Książkę najlepiej czytać z ołówkiem i cierpliwością, rozdział po rozdziale, wracając do analogii z pierwszej części, gdy druga robi się abstrakcyjna. Greene nie używa wzorów, ale wymaga od czytelnika trzymania w głowie kilku idei naraz. Po lekturze warto sięgnąć po nowsze materiały o stanie teorii strun, bo przez ostatnie dwie dekady wielu fizyków stało się wobec niej bardziej sceptycznych, a część energii przeniosła się na inne podejścia do grawitacji kwantowej, na przykład pętlową grawitację kwantową, o której pisze Carlo Rovelli.

Mocne strony

  • Wstęp do względności. Rozdziały o czasoprzestrzeni i kwantach to jedne z najlepszych popularnych objaśnień tych teorii.
  • Analogie. Mrówki na wężu ogrodowym czy węzeł kwantowej „piany” pomagają zobaczyć rzeczy niewyobrażalne.
  • Dobry przekład. Ewa Łokas jako astrofizyczka zadbała o poprawność terminologii.

Słabsze strony

  • Optymizm z epoki. Po ponad dwudziestu latach teoria strun wciąż nie ma potwierdzenia, a LHC nie znalazł cząstek supersymetrycznych, na które liczono.
  • Rosnąca trudność. Druga połowa wymaga od czytelnika dużego zaufania do autora, bo intuicji już nie wystarcza.
  • Brak krytyków. Głosy sceptyków teorii strun są ledwie zasygnalizowane.

Dla kogo?

Dla uczniów i studentów zainteresowanych fizyką teoretyczną i dla czytelników, którzy znają już Hawkinga i chcą pójść krok dalej.

Werdykt

3,9/5. Bardzo dobra książka o tym, dlaczego fizycy szukają teorii ostatecznej, mniej pewna jako przewodnik po samej teorii strun, której pozycja od 1999 r. osłabła.

Przeczytaj też nasze recenzje

Powiązane artykuły na Biomist

Źródła

Oceń ten post
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
najstarszy
najnowszy oceniany
0
Masz przemyślenia? Napisz komentarz!x